Güne çikolatalı-vanilyalı sahlep tarifi ile başladım. Üzerine biraz hindistan cevizi, kendi üzerime de biraz Jülide’nin pudingli sesinden Jazz İstanbul Vol.2 serptim. Sebepsiz huzuru keşfettiğim şu dakikalarda arkama yaslanıp blog yazmaktan ve biraz kitap okumaktan başka işim yok. Ne zamandır başlayamadığım Sofie’nin Dünyası’na başlamak istiyorum bugün. Felsefe okuyabilmek için kafanın içinin pamuk tarlası gibi olması gerekiyor ya, başlayamadım işte tozlandı rafta..

–

Bu kış, soğuğu hiç sevmeyen ben, kar yağan o şehirleri çok kıskandım. Küçükken kar yağar yağmaz diğer çocuklar bozmadan oynamak için koşa koşa çıkardım sokağa. Burnum kardanadamınki gibi olana kadar oynardım. Okula giderken kimsenin basmadığı taraflardan yürürdüm, eve götürüp üstüne şeker ya da pekmez dökerdim. Kaloriferin üstünde erimesine de aynı bir bayılır, bir mucizeymiş gibi izlerdim. Sanırım çocuklar gibi tüm neşemle saatlerce kar topu oynayabilirim bugün. Ama dışarı baktığımda tek gördüğüm kupkuru Antalya toprağı. Tropikal iklim; genelde çok iyisin, ama bazen tüm o beyaz bulutları havada tutacak kadar bencilsin..

–

Eğer bulunduğunuz şehirde kar yağıyorsa beyaz büyü yüzünden her yerin üstü kapandığından küçük tatlı kuşlar, üşümüş yumuşak tüylü o kediler ve yalnız üzgün bakışlı güzel köpekler yemek bulamıyorlar. Bir yerlere buğday, pirinç, ekmek, kemik bırakmakta fayda var diye hatırlatmak istedim nacizane..

–

Hadi sabah sıcak sahlep keyfi, akşam da sıcak portakal parçacıklı şarap keyfi yapalım bugün.. tranquility..

Efenime söyliyim benim gibi iki maaş görüp “aman efenim benim ekonomik gücüm gayet stabil, gayet yerinde; gidicem anamın evinden kendi hayatımı kurucam.” diyenler için harmanlanmış rehber tadındaki yazıma hoşgeldiniz.

Şöyle ki başlığı ‘ben ettim siz etmeyin’ olarak da yazının gidişatına göre her an değiştirebilirim.

Okulumla alsın yürüsün diye önce okulumun dibinde bir ev beğendim. Gittim kredisi neyse çektim, para bol ya; bastım emlakçıya, bastım ev sahibine. Anahtarla kapıyı açıp bomboş evime sanki saray yavrusu muamelesi yapıp eşya arayışına çıktım. Önce 1. el bakıp piyasanın insanın ağzına nasıl boşaltım yaptığını görüp 2. el piyasasına kaydım. O spotçu senin bu spotçu benim gezdim. Beğenmedim. Neyse en sonunda bir kaç eşyayı ayarladım. Gittim migrostan kendi mutfağımda yemek yapmak hayalleriyle en güzel mutfak eşyalarını dayadım döşedim. Saçtım da saçtım. Dolayısıyla şimdi içinden çıkılmaz ekonomik krizlere gebeyim. Alacak hanesi ile borç hanesi arasından tren geçtiğini görünce öküz gibi boş boş baktım. Uçuşların neredeyse yarı yarıya azaldığı ve benim de uçuşa göre maaşımı aldığımı düşünürsek değil belimi doğrultmak, iki ayağımın üstüne basmakta zorluk çektiğim ulvi günler şu günler. Eğer saplandığım borç batağından çıkamazsam ve haber alamazsanız bu bir intihar blogu olmuş olsun

O değil, daha evin tek odasını hallendirememişken nerden böyle borç oldu onu da anlamadım ya. Tek umudum iddia artık. www.iddiatuyolari.com. Oyş.

Rehberden ilk ve son madde: Bu boku yemeyin! Oturun oturduğunuz yerde!

—-
Hazır aklıma gelmişken araya sıkıştırıyım şunu da; devlet allah senin belanı versin.

Üniversite hayatımda kalan son yaz tatilim, 2000TL küsürlük elektronik borcum, yapmazsam okuldan mezun olamayacağım 4 aylık stajım, gece 5′te uyanıp iş yoluna koyulmalarım, mesai bitimi okulda soluğu almalarım, Antalya’da yapılan zibilyon tane festivalin cezbetmesi, yeni aldığım drum, guitar ve mikrofonlu Guitar Hero setim, Sendegül ile barışmış olmam, tüm arkadaşlarımın yaz boyunca Antalya’da kalacak olması, Varol’un Antalya’ya gelebilme ihtimalini sevebilmek…

Bunca bohem içinde rezervasyon girişleri, inşaat halinde bir otel, “gara gozlüm, çatal garam, çingenem” türküleri eşliğinde insanı gözleriyle yiyen 1000 küsür işçi, açılma aşamasında olan bir otel, toz, püsür, çimento, pislik…

Kısacası hayat çok güzel, çünkü kafam bi milyon

İzin günümde ne yapsam da layıkıyla o güne yaraşsam diye ayrıca bir not defteri almak istiyorum

Olsun gene de ben hayatı seviyorum, gökkuşağında yaşıyorum : o)