Keşke hep böyle bir hayatımız olsa dedirttirecek cinsten. Bahçede patlıcanlar, biberler, üzümler, horozlar, denize yirmi yirmibeş adım. Sıcacık yerli insanlar.. Badem gibi çekirdek kadar kurbağalar, tavşanlar, kirpiler, renk renk kelebekler.. Enfes bir koyda tertemiz bir deniz, güneşin renginden kıpkırmızı bir ay, sanki küçük adımlar atsan üstünden aya kadar yürüyebilecekmişsin hissi veren enfes bir yakamoz, bir gökyüzü dolusu yıldız ve inanılmaz kısmı -kayıyorlar- bir sürü dilekle seni mükemmel mutlu yapıyorlar.

Hepinizden ve hayatıma kattığınız tüm gereksizliklerden uzağım. Beni bambaşka bir insan haline getirdiniz, zamanla yendiniz. Bense o kalbimin yönettiği beynimin tüm duygusallığıyla hep üzüldüm, hepinizin yaptığı bir gün kişisel tarihimin ayrıntılarına gömülecek olan o çipçirkin şeyleri siliyorum. Bedenim Antalya’nın bu enfes koyundaki tatlı bungalowumda, aklım yemyeşil zamanlarımın dolaylı tümleci olacak Karadeniz’de, ruhum ise her zamanki ait olduğu yerinde… Ve asla ordan bir yere ayrılmayacak..

Adrasan’dan şimdilik bu kadar, öpüldünüz

Günün Şarkısı; http://fizy.com/#s/1dlt0y

Adrasan Konaklama Önerisi; Parlak Pansiyon Bungalows

Hafıza Kartımı unutunca çözünürlükleri un ufak edilmiş fotoğraflar çekmek zorunda kalışım;

Anne-Kız balkon keyfinin uzatılmış versiyonu; sahil keyfi

Übüüü ayağı kırık horozcukum :/

Aileyle tatile çıkmak iyi güzel hoş da, bazı bazı saçmalatıyor insanı, arkadaş yaratıyor kendi kendine evin tek kızı Damla

Özgürlüğüne ulaşamadan hunharca katledilmiş caretta yavrusu

Başparmağımın tırnağı kadar badem kurbağa

Flashın patlamasıyla şaşkın yüz ifadesine bürünmüş bu yakışıklıyla bayağı zaman geçirdik tihaho

–

Son sürat para biriktirme telaşesindeyim. 25′i de Damla’nın paralanma günü olur. Hemen kendimi çarşıya atıp annemin hesabıma yatırdığı paraları alıp kumbara hesabıma yatırdım dün. Cebimde kalan 20 lira ile de yıllardır aynı yerde gördüğüm, hatta biraz daha zorlasam oradan hiç bir yere ayrılmadığını düşüneceğim teyzeye vermek istedim. Teyze orada patik ve bilimum banyo lifi örmekte. Ağustos’un sıcağında sen öyle köşeye oturup üzgün gözlerle etrafına bakarsan ben sana kıyamam teyzeee. Kıyamadım da… “Teyzecim ne kadar lifin?” dedim “7 lirrra” dedi. Pahalı. E teyzeye de hak vermek lazım, hayat pahalı. “İyi, sen bana şu lifle şu patiği ver, al 20lirayı” dedim. Nasıl sevindi. İçim sıcacık oldu Hazır Ramazan, hazır oruç tutamıyorum, oh miss gibi tin tin iç huzuruyla ayrıldım oradan..

Sabah babamın “Haydi kızlar denizee!” feryadı ile kalktım yataktan, hazırlanmaya koyuldum. Çantamı hazırlarken dün almış olduğum lif ve patik geliverdi elime, bir daha ısındı içim, ne mübarek bir insanım dedim kendi kendime sanki 40 yoksulu doyumuşum gibi, kıçım kalktı bi 20 lira ile Bunları düşünürken kesenin içinde elime gelen cisimi merak ettim. “Teyze neden gazete kağıdı tepti ki lifin içine?” diye düşünürken aynı zamanda lifin içine el sokma icraatına geçmiştim ve cümlem yarım kaldı. Çünkü elimde büzülmüş, dürülmüş 100 tl duruyor idi. Şoking

Bir anda STV moduna büründüm.

Teyzeye iyilik yaptım işte karşılığımmm!! diyerek gözlerim ışıdı

Sonra olur mu lan, yaşlı kadın, unutmuş içinde, 20 lira verdin diye 100lirayı mı cukkalayacaksın şerefsiz diye sövdüm kendime

Ardından “Ah garip teyzem nasıl unuttun bunu, hemen geri vereyim sana paranı.” diye vicdanımı temizlemeye çalıştım

Ama büründüğüm STV modundan çıkamıyordum. Olay yerine gidecektim, teyzeyi yerinde bulamayacaktım, oradaki ak sakallı dede bana “Burda öyle bir kadın yok ki” diyecekti, diz çöküp imanla dua edecektim oracıkta, gözyaşlarına boğulacaktım.

Bu umutla teyzeye 100 tlsini götürmeye gidiyorum şimdi.

Haydi bakalım sır kapısı, açıl bana

Ceylan Ertem’in, Damla Eltekin’deki önemli yeri

Okan Bayülgen.. Ve onun yıllardır süre gelen televizyon showları.. Okan evet çok iyi; ama bazen o kadar bayık oluyor ki, sırf onun o saçmalıklarını izleyince kendini elit zannedenler var. Misal 18 Şubat 2006 gecesi ben! Bir ‘TV Makinası’ programı. Bayık konukları ile illallah dedirtmiş, kendini en sonunda zap yaptırmıştır bana. Flash Tv’de biraz ‘gerçek kesit’ izledikten sonra, “Okan naptı acaba lan?” dediğim anda tanıştım Ceyl’an’la. Kanalı açtım ve…

Ekrana hipnoz olduğumu hatırlıyorum, onun tek bir hareketini kaçırmadan izlemek için. Kim bu? Arkasındaki grubu mu? Adları ne? Farklı, orjinal, kıvırcık kırmızı saçlar.. (ah evet sanki şimdiki ben )

Keşke Okan, o gün hanzoluğun değil de kibarlığın üstünde olsaydı ve “Anima’ya bu güzide performansları için teşekkür ediyoruz.” deseydin şu kapanışta da, ben onları bulmak için Google’ı eskitmeseydim, hemen kavuşsaydım diyy mi diyy mii… … ..

Ceyl’an..

O benim mutlu yüzümün yansıması aslında. Damla, üzgün olduğu zaman “Ceyl’an Arşivi”ni açar. Onun fotoğraflarına bakar, onu izler, röportajlarını, kliplerini.. Onu dinler, bıkmadan, usanmadan.. Onun bin bir zorlukla bulduğu Anima grubuylayken çıkardıkları albümü kurcalar da kurcalar.. Bütün sanal platformlardan Ceylan’ı takip eder. Ceylan’ın sanalda bıraktığı tüm izleri bulup çıkarır, arşivine ekler ki.. Ne zaman kaskafanın biri Damla’yı üzse, ne zamanki saçma salak olaylar vukuu bulunca Damla derdini kimselere anlatamazsa Ceylan’ın kollarına koşar. Ceylan ona sarılır, sanal bir yerlerde yeni bir şeyler bırakır, Damla onu bulur musmutlu olur. Damla, Ceylan dinlerken arabayı pert etse de Ceylan cdsini orda bırakmaz, kaza yerinden alır da oralara komaz (biraz çizilse de hala çalıştığına sevinir de sevinir).

Damla ne zaman üzülürse Ceylan çıkar “üzülme” der ona, “Her gün aynı yollardan yürüyoruz / Ama her gün farklı şeyler görüyoruz / Nereye gidiyoruz?” diye silkeleyip kendine getirir Damla’yı Ceylan.

Herkesin sıkıldığı anlarda ya da kendini mutsuz hissettiği zamanlarda; bakarak, dinleyerek, hissederek, transformize ederek, şabalağını hübeleyerek, hüptürüğünü pinkleyerek, farmakolojisini zabıtlayarak… vs vs.. dünyanın en umutlu ve mutlu insanına dönüşebildiği bir şeyler mutlaka olmalı.

—–

Ceylan Ertem’in yeni çıkan albümü “Soluk”u bulup getirene nasıl bir çığlık atarım bilmiyorum, hani getirmese de olur “aha! orda” diyen bir öküze bile aynı düzeyde mutlulukla çığlık atabilirim ben. Aylardır bulamamak.. İşte insanı bir vahaaya bir seraba sürüklüyor..

CADI AVI – Çooook Yakındaaa..

Günaydın diyorum, çünkü sabah oldu.

‘du’ diyorum, çünkü sabahın olduğunu gördüm.

Bugün güneşin ev sahibi benim, o da misafirim. O doğmak üzereyken geceden yıkanan çamaşırları hemencik serdim suratına doğru, “al bakalım, bugünki görevin bunları kurutmak” dercesine. Kızdı bana, doğar doğmaz içine 8 tane buz attığım meyve suyumun buzlarını eritiverdi. “Kızma ya!” dedim, “Bu Ağustos seni çok agrasif yapıyor, ne var sanki hiç kurutmadın şu tişörtümü, hem bak en sevdiğim, sakın soldurma!” dedim, baktı yüzüme aval aval.

–

Hep istemişimdir bir ağacım olsun. Köküne yaslanıp günlüğümü karalıyım, müzik dinliyim, kitap okıyım. Köküne yaslanınca onun canlı olduğunu hissediyim, hücrelerini, solunum gözeneklerini.. Ve sadece benim olsun. Sevgi verince hissedermiş ya ağaçlar, hissetsin kalbimi, “Ben geldiiiiiim” diyerek sarılıyım ona her sabah. Uf. Bi ağacım olsun, manzarası güzel, yemyeşil, dayanabileceğim kadar sağlam ve sevgi dolu. Kovukları olsun, en sevdiğim sözleri yazıp yazıp kovuklarından içine atıyım. Yok mu civarda tanımlarıma uygun bir ağaç, varsa cvsini mailime postalasın bi zahmet.

–

Sabah sabah her yer otel servisi oluyor, içinde uyuyan çalışanlar (yoksa uyanamamış mı demeliyim). Hemen moralim bozuluyor. Grr! Otelcilik.

–

Immmm. Enfes bir rüzgar var bugün, saçlarımın uzadığını hissediyorum onun sayesinde, vuuu ta burnuma değdiiii Eskiden belimi gıdıklayınca heyecanlanırdım, şimdi burnuma değince uzun zannediyorum seni be saç. En son ne zaman o kadar uzundun ki? Orta bir sanırım. Azimle, kırık uçlarına ve permadan eskimiş ifadene rağmen seni kendi haline bırakıyorum saç. Bu sana efendinin emridir; UZA!

–

Yarın kapımızın önünde düt dütümüz olucak. Pek de güzel olucak. Yenilik güzeldir. Hele bu yeni ben.. Hiyy bayıldım kendime Sabırsızlanıyorum

Günaydın blog, günaydın damma ^^

Böcekleri kendinden küçük olduğu için ve tiksinç bulduğu için öldüren insanlar bence kişiliklerini yansıtıyorlar böylelikle. Onlardan zerre haz etmiyorum. ‘Öldürülmesi Gereken’ kategorisinde, neden bunu yaptığını bile anlamadan gidip onu ezme eylemi…

Ve bu yüzden kıl kadar ince ve savunmasız bir canlının canını aldığım için kötü hissediyorum şu an :/ Bugün kü orucumu o minik böcek için tutuyorum :/

Evet, malım. Bunu okuduğunda benim hakkımdaki düşüncelerin bu yönde vukuu buluyorsa inan bana mal olan sensin! İnsan olamazsın.. Kendini bir böceği küçük görecek kadar bir ‘nah’ sanıyorsun, inan bana o böcekten önce ezilmesi gereken sen oluyorsun.

Ey siz böcek ezenler, sözüm size! İç dünyanızda mutsuz birer bireysiniz, sosyal baskılarınız var ve bir an önce kişiliğinize çeki düzen vermezseniz, şu kısa, ufak hayatınız bi boka benzemeden bitip gidecek..

Küçük kıl şeklindeki böcek.. Özür dilerim.. Soyunu devam ettirmen için bir daha senin gibi kıl şeklinde olan arkadaşlarını öldürmeye kalkmayacağım..

Kelebek de bir böcek..

“Love, I am so different than before.. http://fizy.com/#s/104qi4”

Karadeniz’i bir uçtan diğer uca dolaşabilmek için biraz yoğun çalışıyorum. Ne iş gelirse önüme yapmaya çalışıyorum, bir yandan paramı biriktiriyorum..

Gece çalışmak bayağı zor imiş, hiç bir şey gece uykusuna benzemiyormuş apaçık görmekteyim son 2 gündür. 19 gün sonra cebime giren parayla sonsuz yeşillik ve maviliğe sırt çantamı takıp rüzgarla gitme fikri olmasa tahammül edemem ama her şey mükemmel geliyor gözüme yolun sonundaki ışığı gördükçe

Varol’la mükemmel bir tatil yapacağız.. Tüm senenin yükünü atacağımız harika bir deneyim yaşayacağızzz “Herkesin görmesi gereken yer” olarak tanımlanan Karadeniz’de gezebileceğimiz kadar gezeceğizzz Hallahııımmm çok heyecanlıııığğğ

Hep özenmişimdir zaten çantasının sağ gözünde yırtık pırtık ve üzerinde bir sürü nokta işaretlenmiş haritası olan o sırt çantalı tiplere Hasır bir şapka, kahverengi terlikler.. Karadeniz’in köylerine girmek istiyorum, oradaki teyzenin bana sacda mısırlı gözleme yapmasını istiyorum. Oranın ne kadar ünlü yemeği varsa hepsini tatmak, ne kadar ünlü tepesi varsa hepsine ayak basmak ^^

Hayatımın en güzel gezisi olacağına şimdiden eminim. Eylül’de gidecek olmamız yağmurları ve soğuğu getirir mi bilmiyorum, ama rezil olma pahasına da olsa gidiciiiğiiiim. Her önümüze gelene selam verelim olur mu Varooolll Hani bilmiyorum sonra beni korumak zorunda kalabilir misin ama ona göre kondisyonlu gel çünkü sakin durabileceğimi pek sanmıyorum niahohıah

İnşallah bir aksilik çıkmaz, hayatta en çok istediğim şey şu şimdilerde..

Tabi ki insanın kariyer planları olmalı, ama planlarını yönetirken körü körüne kendini bağlamamalı, çünkü zaman çok hızlı, çünkü zaman az..

Bir kaç gündür sekmesinin sebebini bugün şişmiş ayağını görünce anladım. Ayağına sivri bir şey saplanmış ve o da çıkarmak için ayağını yemekten yara yapmış.

İltihaplanan Ayağına Antibiyotik Uygulamak İsteyen Veteriner
vs.
Veterinerden Nefret Eden Bal

START!

ROUND 1

Ayağına ulaşamasın, ilacı yalamasın diye saldırgan bir boxermışçasına kafasına koruma takması gerekiyordu Bal’ın. Ama benim yağız delikanlım ilk roundu hakemi, yani beni sakatlayarak tamamladı. Kaçmak için elime ve koluma derin kesikler atınca veterinerle başedemeyeceğimizi anlayıp uyuşturma kararı aldık.

ROUND 2

Elimdeki kanları temizledikten sonra :/ 10 dakika sonra uyuşan Bal’ın ayağını traş edip içindeki ne olduğunu tanımlayamadığımız ve oradan nasıl çıktığını kavrayamadığımız ince uzun sivri bir şey çıkardı veteriner. Uyuşmuş olması gereken Balım o kadar korkmuştu ki hala son enerjisini kendini ordan kurtarmak için harcıyordu. Round 2 veterinerin!

ROUND 3

Diğer aşılarını da olmuş şekilde gözü açık şekilde kucağımda yatan biricik kedim ile evin yolunu tuttuk. Yarın ve çarşamba günü tekrar pansuman için dönmek üzere..

Şimdi bitkisel hayatta gibi. Boş boş tek bir noktaya bakıp olduğu gibi yatıyor :/ tepesine klimayı açtım.. Su içmesi ve yemek yemesi yasak, ama 200 promil alkollüler gibi koridorda ilerleyip suya yöneliyor. Tutup alıp tekrar yatırıyorum. Kafasındaki kavanoz gibi şeyin ne olduğunu anlayamadığından yere kapaklanıp duruyor. Sanırım bir kaç saate kendine gelir ve kavanozu ile mücadeleye başlar! Ama çıkarmak yasak!!

İç organları da çalışmadığından bir şey içerse yemek borusu yerine nefes borusundan ciğerlerine gitmesi mümkün. O yüzden son sürat Bal’ı yatırma çalışmaları…

Üfff.. İçimi çok acıtıyor onun böyle olması :/

6. his, 3 harfliler, rüya alemi gibi terimler beni her zaman ürkütmüştür. Burcumu bile okurken kendimi olağanüstü bir şey yapıyormuş gibi hissedip ürperirim. O yüzden bu tür şeyler, yok sağda solda bişeyler görmek, hissetmek felan hiç olmamasını temenni ettiğim şeylerdir. Kafayı yememe birebir.

Ama Şubat ayından beri çok değişik bir duygu ile yaşıyorum. Şubat ayında başlayan ve zamanla sıklaşan bir deja-vu sorunum oluşmaya başlamıştı. Nerdeyse her gün deja-vu yaşamaya başlamıştım. Anlamını Matrix’ten önce bilmediğim bu terimin şimdi hayatımın göbeğinde ne işi vardı?

3 hafta önce kavradım olayların nasıl geliştiğini. Her zamanki gibi saat 13:30-14 civarlarıydı ve ben uyuyordum. Babam ise hurda ettiğim arabanın yenisini almak için araba sitelerinde gezmekte idi. “Damla, şuraya nasıl giricez!” sorusuyla korku ile zıplayarak uyandım. Uyandığın zaman sakince rüyanı düşünmezsen ne yazık ki ne gördüğünü unutuyor beyin, bilinçaltına gömüyor. Endekslendiğim soru karşısında gece boyu gördüğüm rüyayı unutuverdim, kalktım ve babama yardımcı oldum.

Hava çok kapalı idi o gün. Derken yağmur yağmaya başladı Haziran’ın sonunda. Bu fırsat kaçmaz diyerek kendimi dışarı attım, yağmurun altında yürüdüm de yürüdüm. Evden bayağı uzaklaşmıştım ki yağmur sağanağa, ordan da doluya çevirdi. Duş etkisi yaratan ve kafama gözüme inen bu yağmurdan eve doğru son sürat kaçmaya başladım. Ardından bir deja-vu daha. “Ben bunu yaşamıştım..” Ardından olduğum yerde kalakaldım, çünkü rüyamı anımsadım. Rüyamda sırılsıklam ıslandığımı görmüştüm. Eve geldim, üstümü değiştirdim, deja-vu etkisi devam ediyordu. Oturdum, kafamı topladım ve rüyamın geri kalanını düşünmeye başladım.

Hatırladım. Rüyamın devamında sarı bir elbise giyiyordum ve 5 kızdan oluşan bir grupla kapalı bir eğlence mekanına gidip bir şişe viski içiyorduk. Garipsedim..

1 saat sonra kapı çaldı. “Yağmur yağdığı için mezuniyet partimiz iptal oldu, ama biz bir şey yapmak istiyoruz, Jolly’e gelir misin?”

İnadına sarı giymeden hazırlandım, 5 kız dışarı çıktık ve kızların isteğiyle masaya bir şişe vodka açtırdık…

O kadar korkmuştum ki. Yok artık lan benim gibi dinsiz imansızın böyle STV işi şeylerle naaalakası var diye düşünmeye başladım. Bi yandan da hoşuma da gitti ha bu durum Olm geleceği rüyamda görüyorum yaa daha ne olsun

Tabii bu bir yere kadar iyi bir şeydi..

Söz konusu olan kötü şeyleri görmek hesaba katmadığım bir şeydi.

Bu çarşamba rüyamda Berkay’ı gördüm. Yere düşmüş kalkamıyordu, bana elini uzatıyordu yardım etmem için ama ona yetişemiyordum. Öyle merak ettim ki onu. 1 haftaya yakındır haber de alamıyordum, kimse de bilmiyordu. Neredeyse ailesine soracak kadar şişmiş bir şekildeydim cuma günü. Pazar’a kadar müddet verdim annesini ya da abisini aramak için..

Cumartesi günü ise başka bir rüya ile mafoldum. Rüyamda babaannem bana sarılmış hüngür hüngür ağlıyordu. “Ne oldu babaanne?!” diye sorup bembeyaz saçlarını okşuyordum. Ama cevap vermiyordu. En sonunda “Ben gidiyorum Damla.” dedi “Nereye babaanne?” dedim, cevap vermedi. 35 yıldır yürüyemeyen babaannem kalktı, kapıdan çıkıp gitti. Uyandığımda hüngür hüngür ağlıyorken buldum kendimi. Anneme, babama, halama bahsettim rüyamdan. Usulca dinlemekle yetindiler..

Kafamı dağıtmak için dışarı çıkmaya hazırlanırken Berkay’ın msnime yazmasıyla kitlendim.

“Berkay, nerdesin sen?”

“Yaklaşık 3 gündür ölmek üzeriyim ben
ya 3 gün önce bişey kaldırıyodum mutfakta
kimse yoktu o sırada bende kaldırırım diye düşündüm
çok ağırdı ama
kaldırdım
5 Adım yürüdüm
belimden tak diye ses geldi
neyse ilk başta çok acımıyodu
her gün koşuya gidiyoruz burda 6 km
4. kmdeydim
yokuş war böyle yokuş aşşağı koşarken aynı sesi bi daha duydum
sonra yürüyemedim bile
kampı aradık
arabayla gelip aldılar beni
yürüyemedim 2 gün
şimdi biraz daha iyiyim”

Daha iyi olduğuna mı sevinsem, kendine dikkat etmediğine mi üzülsem, yoksa rüyama mı şok olsam bilemedim o anda. Tek bildiğim berbat hissettiğimdi. Kendine dikkat et pis zenci, seni ben ellerimle öldürücem, belini tak diye ikiye ben bölücem :/ O yüzden bu zevki bana bağışlamalısın

Ve bugün.. Az önce hastaneden geldim. Babaannem fenalaşmış, bilincini yitirmişti. Devlet hastanesine gittim apar topar. İki koluna iki serum bağlamışlardı. Ağzında oksijen maskesi, öyle kötü gözüküyordu ki.. Yanına gittim, “babaaneeem…” dedim. Mavi deryası gözlerini zar zor açıp bana baktı, olmayan dişleri ve içine çökmüş ağzı ile bana gülümsedi. İçim sıcacık oldu.. “Hasta mı oldun?” dedim. “Evett..” dedi anlaşılır anlaşılmaz bir ses tonuyla. Yediği 3 serum ve 2 iğneden sonra kendine yavaş yavaş geliyordu. Ama göğsü öyle tıkanmıştı ki çok gürültülü nefes alıyordu, daha doğrusu almaya çalışıyordu. Şimdi hastanede ve babamla halam yanında..

O kırışmış kolunu ellerimin arasına aldım, çocukken koluyla oynamaya bayılırdım, ama artık kırış kırış olmuştu. Kalksa gitsek istedim.. Gözlerim doldu ve yalvardım “Allah’ım ne olur kurtar onu…”

Bir gün yaşlanacağız.. Eğer hayatın kıymetini bilmiyorsanız ve 5 para etmez lanet şeyler yüzünden canınızı sıkıyorsanız size önerim bir devlet hastanesinin acil bölümünü ziyaret etmeniz.

Doğrularla yaşamak yerine sizi mutlu eden yanlışlarla yaşamak en güzeli. Bir gün babaannem gibi ağzıma su şişesini götürmeye dermanım bile olmayabilir. O yüzden sana katılıyorum Varol; Carpe Diem.. Anı yaşa..

Ne kadar su içsen de bir şeyler eksik. Duşa girsen etkisi 10 dakika sürüyor zaten.  Sanırım küresel ısınma arttıkça Antalya insanları su kapsüllerinin içinde yaşamaya başlayacak.

“Suyuma biraz buz alabilir miyim?”
“Apla senin kapsülün bujileri meme yapmış! Buz atamayız”

Güneşin dünyaya sarılma teşebbüsüne saçlarımı kestirerek kendimce önlemler almaya çalıştım bugün. Haydi bakalım, sıradaki önlem paketi yaz alışverişi

“Dur baba, benim de dışarda işim var. Beraber gidelim.”

–

Atlattığım kazadan sonra arabamızı kaybetmemiz iyi mi oldu acaba? Babamla yürüme payıyla 15 dakikalık yolu güzel bir sohbetle geçirdik.

İçim ısındı..

Ama babaanneme gitmek istemiyordum.

Çünkü;..

Babaannem 30 küsür senedir felçli. Bakamayacağımız kadar kötü durumda artık, düşünün ki 30 senedir oturuyorsunuz ve 85 yaşındasınız.. Düşünün derken, gerçekten düşünün, çünkü bir gün siz de öyle olabilirsiniz. Bir gün yaşlanacaksınız ve nasıl ki yalnız doğduysa insan, yalnız ölmeye mahkumdur. İnsan zaten doğası gereği yalnızdır. Durun ve yaşlılığınızı düşünün.. Aslında o kocaman yalnızlığınızı..

Babaannem de yalnız bir kadındı, ben dedemi hiç görmedim. Ama 2 halam ve babam onu yalnız bırakmamaya çalıştı. Biz, torunları olduk yanında hep. Ben çalışan ebeveynlerimden dolayı yalnızken beni bırakmadı babaannem. Yürüyemiyor olsa da atladı geldi İstanbul’dan Ankara’ya ve bana senelerce baktı. Ona binamızdan ev kiralamıştık. Bana kahvaltı hazırlar, okula yollardı tekerleki arabasıyla. Bildiğim tüm kağıt oyunlarını ve en acayip küfürleri babaannemden öğrendim ben

Sonra Antalya’ya taşındı bir süre, yazlarım hep onunla geçmeye başladı. Babaannem bizim her şeyimizdi.. Akraba ilişkileri çok iyi olmayan bir sülaleyiz biz, babaannem halatımız oldu bizim hep, bağlayandı tüm aileyi birbirine. En güzel çocukluk zamanlarımda hep o vardı..

Şimdi.. Şimdi o evimize 15 dakika uzaklıkta bir bakım evinde. Babam mutlaka her gün ona uğruyor. Belki felçli olmasa bu yaşında bile çok canlı olabilirdi, ama vücudu bu durumu daha fazla kaldıramadı. O çok yaşlandı. Onu öyle görmek beni mahfediyor. Kalksa, çıksak balkona. O güzel yemeklerinden yapsa, sonra “Parasız oynamam, git cüzdanını getir!” diye kızsa da kağıt oynasak biraz.. Televizyon izlesek, onunla televizyon izlemek bile bambaşka geliyor..

—

“Zayıflamışsın sen”

Ona gitmeyeli ne kadar oluyordu.. 5-6 ay sanırım.. Yüreğim kaldırmıyor çünkü. Ama o hep geldim sanıyor, küçük Damla’dan bahsediyor hep. Rüyasında olanları, hayallerini gerçek sanıyor artık. Hemşireler beni görünce çok şaşırdılar, küçük bir Damla beklerken beni gördüklerinde..

“Zayıflamadım babaanne, şişmanladım, bak”

Kavun doğradı babam ona, koydu tabağa.
Zor gördüğü kavunları zar zor çatallayarak dişsiz ağzına attı.
Biraz konuştuk,
hemen yoruldu..
Sonra bir parça kavun bana uzattı güç bela.
Açtım ağzımı,
koydu ağzımın içine.
Eski günlerdeki gibi..

–

“Gel buraya o tabak bitecek!

“Yaa babaanneeee..”

“Hooop aç bakim ağzını!!”

–

Gözlerim doldu bir anda. “Babaanne nolur kalk  gidelim..” dedim içimden.. Babam gördü “Şiişşt!” diye katı katı uyardı beni. Hemen durdurdum kendimi, ağlamadım. Ama şimdi bunları yazarken tekrar yaşıyorum ve bu sefer gözyaşlarımı tutmuyorum.

Allah’ım.. Kurtar babaannemi.. Yalvarırım kurtar..